Aan het begin van de eenentwintigste eeuw wilde de gemeente Groningen - naast de ruimte die geboden werd aan stadsuitbreidingen - de bestaande stad verder verdichten. De manifestatie De Intense Stad (2004), de eerste in een serie op de actuele bouwopgave gerichte stadsmanifestaties, diende als impuls en aanjager van deze ontwikkeling.

Verdichting

GRAS organiseerde gedurende de manifestatie vier lezingen rond het thema verdichting. Aan het woord kwamen Hiromi Hosoya samen met Markus Schaefer, Niek Verdonk samen met Geurt Keers, Felix Claus en Winy Maas.

De Intense Stad borduurde voort op de compacte-stad-gedachte. Terreinen die, bijvoorbeeld door het verlies van hun (economische) functie, in onbruik waren geraakt of gewoonweg 'dun' of inferieur bebouwd waren, wilde de gemeente opnieuw benutten. Vooral voor woningbouw. En dan het liefst hoogbouw waarin meerdere functies konden worden samengevoegd, zoals woningen, sportaccommodaties en zorgvoorzieningen.

Draagvlak en diversiteit

Door meer woningen in de bestaande wijken te creëren zou weer meer draagvlak ontstaan voor wijk- en buurtvoorzieningen. Bovendien kon zo meer diversiteit gebracht worden in het woningaanbod. Ook was De Intense Stad bedoeld als kwaliteitsimpuls. De bestaande buurten en wijken moesten er beter van worden. De Intense Stad concentreerde zich daarbij vooral op locaties in de naoorlogse wijken van de stad.

31 bureaus, 33 locaties

In totaal kregen 31 bekende en minder bekende architectenbureaus uit binnen- en buitenland de opdracht om (hoogbouw)plannen te ontwerpen voor 33 locaties binnen de grenzen van de bestaande stad. De resultaten werden gepresenteerd in een tentoonstelling en gebundeld in een door GRAS uitgegeven boek.

Een aantal van de plannen werd nagenoeg geheel volgens plan gerealiseerd, zoals de Palladiumflat in Vinkhuizen en De Rokade in Corpus den Hoorn. Op andere plekken was het een impuls voor nieuwe ontwikkelingen. Daarmee had de manifestatie grote invloed op hoogbouw- en intensiveringsprojecten in de stad.