Publieke stadsontwikkelingsbedrijven zijn een prachtig instrument om ontwikkelingen aan te jagen. Ga maar eens kijken in Vlaanderen. Je valt er bijna van je stoel als je ziet wat Sogent (Gent) en AG Vespa (Antwerpen) daar voor elkaar krijgen.
Maar er is hoop. Zo wordt binnen de gemeente Groningen al een tijdje nagedacht over de oprichting van een publiek woon- en ontwikkelbedrijf. Het doel is niet om te concurreren met ‘de markt’, maar juist om in een gapend gat te springen. Tussen dat wat de markt doet en de corporaties niet meer kunnen, willen, durven en mogen.
In de gemeenteraad kwam het eigen ontwikkelbedrijf al een aantal keren voorbij. Daar kwamen vanuit de politieke kleur voorspelbare reacties op. ‘Links’ ziet kansen, ‘rechts’ plaatst kanttekeningen. Maar moeten we het überhaupt politiek maken? Zou een publiek woon- en ontwikkelbedrijf niet gewoon tot het vaste instrumentarium van iedere gemeente moeten behoren? En is zo’n ontwikkelbedrijf niet juist ook een zegen en een welkome partner voor ontwikkelaars, woningcorporaties en niet in de laatste plaats bewoners en Groninger ondernemers?
Tijdens Het College van W&T zetten Wilbert van de Kamp en Thereza Langeler hun tanden in het ontwikkelbedrijf in oprichting. De directe aanleiding was de motie Maak van lokaal ondernemerschap weer lokaal eigenaarschap, die nagenoeg raadsbreed werd aangenomen. In die motie hintten PvdA, D66, GroenLinks, Partij voor de Dieren en SP op gerichte steun aan Groninger ondernemers, om hen weer als vanouds eigenaar te laten worden van hun winkelpanden. Een publiek ontwikkelbedrijf zou daar als intermediair heel goed werk kunnen doen.
Wilbert en Thereza gingen erover in gesprek met ontwikkelmanager Pier Reitsma van BPD bouwfonds gebiedsontwikkeling, planeconoom David Inden en Emiel Driesten, ondernemer in Groningen en mede-oprichter van Koffiestation.
Ook Piet Mulder van Humanitas zat aan tafel. Humanitas huist al jaren in het voormalige klooster van de Zusters van Onze Lieve Vrouw van Amersfoort aan het Akerkhof 22. Het oude klooster is hard toe aan groot onderhoud en verduurzaming. Als vrijwilligersvereniging heeft Humanitas daar geen geld voor. Toch willen ze graag op deze plek blijven.
Tot slot belden we met België. Want waarom zouden we hier het wiel opnieuw uitvinden? Graag kijken we de Vlaamse kunst af.
Foto's: Douwe de Boer
