Taart van Haiko

De wilskracht en visie van de opdrachtgever en het lef en improvisatievermogen van de architect hebben aan het Zuiderdiep geleid tot een supersoonlijk product dat de randen van de mogelijkheden verkent. Hier is sprake geweest van een optimale interactie tussen iemand met een droom en iemand met de kundigheid dit te realiseren.

Als een project niet aan de welstandseisen voldoet, onderdeel van het beschermde stadsgezicht is en niet binnen afzienbare tijd afgebouwd wordt (de visie is dat het nooit af is) moet je wel grote overtuigingskracht hebben om in het proces alle stoplichten op groen te krijgen.

Dit woon-werkhuis schuurt, is opgewekt en straalt het plezier van het leven uit. Dat de gemeente deze ontwikkeling op één plek in de historische gevelwand door heeft laten gaan, getuigt van durf. Het geven van een kans aan zo’n andere woonvisie was een vroege voorloper van de zoektocht om groen een alternatieve plek te geven in de stad. Het is een prachtig voorbeeld van hoe een sèrre kwaliteit aan het straatbeeld kan toevoegen.

Voor mij was het destijds inspirerend. En bovendien een bevestiging dat er veel mogelijk is, ook in de binnenstad, door goed te jammen met een opdrachtgever. Zo kun je tot een uniek product komen.

Het Glazen Torentje is een mooi voorbeeld van het geven van ruimte aan het experiment, waarbij nieuwe visies ook in het hart van de stad gedoseerd en bottom-up kansen krijgen. Deze kleinschalige invulling lijkt in lijn te liggen met culturele manifestaties als A Star is Born, geïnitieerd door de gemeente – met het verschil dat het initiatief hier bij de particuliere opdrachtgever ligt. 

Dit rauwe product had een doorontwikkeling als grotere variant verdiend. Bijvoorbeeld ten zuiden van de Vismarkt, op de plek van de parkeerplaats aan de Haddingestraat. Als tegenhanger van degelijke, brave, ingetogen baksteenvolumes had hier een Constant-achtige, verlichte, onderzoekende, kleine New Babylon-wereld kunnen uitgroeien.

Zoals ik het eigenzinnige en volhardende van Wouter Hoogland als initiatiefnemer erg waardeer, zie ik bij DAAD en zeker ook bij Rob Hendriks een mix van kwaliteit: een goede analyse, begeleiding en een hoogwaardig architectonisch niveau waarbij het experiment niet geschuwd wordt. En dan wordt het pas echt interessant. Zoals hier aan het Zuiderdiep: wat mij betreft een 5-sterrenplan. Het heeft al veel publiciteit gehad, maar nog veel te weinig navolging!

Hoewel Rob Hendriks namens DAAD architecten een groot deel van het ontwerpproces voor zijn rekening nam, zijn de credits voor het eerste ontwerp van het Glazen Torentje voor zijn voormalig collega Eric de Leeuw. De basis voor het project kwam uit zijn pen, benadrukt Rob. In overleg met Eric is hij desondanks degene die de taart in ontvangst neemt.